Dlaczego TAK NAPRAWDĘ krzyczymy na nasze dzieci?

Moja historia

To był poranek, jak każdy inny. Mąż robił śniadanie, ja próbowałam podnieść moje maluchy z łóżka.

Julka wstała bez problemu, Ignaś niestety stawiał opory.

Dałam mu chwilę na dospanie i jeszcze jedną i jeszcze jedną. Robiło się późno, w końcu wstał. Poprosiłam, żeby jak, co dzień ubrał się i umył zęby.

Minęło 15 min, poszłam zawołać go na śniadanie, otwieram drzwi pokoju, a on jak gdyby nigdy nic, leży na łóżku i bawi się klockami.

Nie ubrany, nie umyty, łóżko niepościelone!!!!

Wtedy czuję, jak krew w żyłach zaczyna mi buzować i wydobywa się ze mnie niekontrolowane i jakże wściekłe…

CHYBA SOBIE ZE MNIE JAJA ROBISZ!!!!

Tak, to właśnie ja! Zawsze wiedziałam, że jestem nerwusem, ale żeby aż do takiego stopnia, z tak błahego powodu?

A jednak. Odkąd zostałam mamą złość i podnoszenie głosu zaczęły przychodzić mi nieco łatwiej.

Plany versus Rzeczywistość

Żadna z nas, stając się mamą, zapewne nie planuje:

BĘDĘ ZŁĄ MAMĄ, BĘDĘ KRZYCZEĆ.

Wręcz pokusiłabym się o stwierdzenie, że raczej obiecujesz sobie, że:

  • nie będziesz złościć się na dzieci
  • zawsze będziesz wyrozumiała i cierpliwa
  • krzyk to już ostateczność

Tak przynajmniej ja sobie obiecywałam.

Wszystko fajnie, do momentu, gdy okazuję się, że nagle robisz to, czego obiecałaś sobie nie robić. KRZYCZYSZ!

Dlaczego tak się dzieje?

Przecież miałaś być tą wspaniałą mamą, której obraz stworzyłaś sobie w głowie.

No właśnie, dlaczego tak się dzieje? Jest wiele przyczyn naszej złości. Oto kilka podstawowych:

CZUJESZ SIĘ BEZSILNA

Krzyk bierze się najczęściej ze STRACHU. STRACHU przed BEZSILNOŚCIĄ!

Bezsilnością, gdy starasz się wyjść do pracy na czas, a Twoje dziecko za grosz nie wykazuje chęci współpracy.

Bezsilnością, gdy po raz setny prosisz o sprzątnięcie LEGO, a góra klocków, jaka była taka jest.

Bezsilnością, gdy zamiast iść do kąpieli, po wielu prośbach, Twoje dziecko bawi się w najlepsze.

WTEDY KRZYCZYSZ!

Bo w danym momencie to Twoja jedyna broń. Niestety obusieczna. Bo czy kiedykolwiek krzycząc na swoje dziecko, udało Ci się natychmiastowo osiągnąć, to czego oczekiwałaś?

No właśnie. Założę się, że nie (albo bardzo sporadycznie). Zamiast w takich sytuacjach krzyczeć, znajdź sprytny sposób, żeby rozwiązać łagodnie konflikt.

U mnie zwykle, gdy już dochodzi do sytuacji kryzysowej i nie wytrzymuję, kończy się to obrażaniem albo płaczem, później tłumaczeniem, przepraszaniem i wreszcie osiągnięciem celu. Zajmuje to zdecydowanie dłużej, niż gdybym od razu podeszła do sprawy mądrzej, kreatywniej i konstruktywniej;)

JESTEŚ PRZEMĘCZONA

Codziennie dajesz z siebie wszystko. Twój dzień wypełniony jest po brzegi.

DZIECI, PRACA, DOM, MĄŻ

Dzieje się tak dużo, że nie nadążasz i próbując wszystko ogarnąć, po prostu zaniedbujesz sen i odpoczynek.

Czyli najgorszy błąd jaki możesz popełnić. Bo gdy jesteś niewyspana, ciągle przemęczona, to nie dziw się, że krzyczysz. Twoja tolerancja na czynniki zewnętrzne jest wtedy zdecydowanie mniejsza. Przeszkadza i denerwuje Cię wszystko. Nawet najdrobniejsze przewinienie Twojego dziecka.

Dlatego śpij min 7 godzin dziennie i zadbaj o swój odpoczynek.

NIE ŁADUJESZ SWOJEJ ENERGII

Często chcesz podołać wszystkiemu i koniec końców, brakuje Ci dnia i tygodnia, żeby gdzieś na chwilę się wyrwać, zatęsknić za dziećmi i przede wszystkim zrobić coś bez nich (tylko z mężem lub tylko dla siebie).

Cały czas tylko dajesz i dajesz. A gdy nie doładowujesz swojej energii, w końcu się wyczerpujesz. Baterie w przeciwieństwie do Ciebie, gdy są rozładowane, przestają działać, Ty nie! I nadal dajesz.

A gdy tak dłużej próbujesz funkcjonować na 0 POWER MODE, niewiele dzieli Cię od sytuacji, w której zaczynasz krzyczeć. Rozumiesz, o czym mówię?

Dlatego tak ważne jest, żebyś zadbała również o siebie. 

 Nie tylko dla siebie, ale również dla nich!

Weekend w spa, kawa z koleżanką, zajęcia taneczne, lunch z przyjaciółmi, randka z mężem. Opcji jest wiele, na pewno coś wybierzesz. Ważne, żeby robić to zanim, dojdzie do sytuacji kryzysowej, czyli najlepiej regularnie!

STRESUJESZ SIĘ PIERDOŁAMI

Myślisz, że nie nadążasz, że czegoś nie zrobiłaś, że mogłaś coś zrobić lepiej. Masz wobec siebie bardzo duże wymagania. Ciągle chcesz, żeby było lepiej, czyściej, dokładniej.

Tylko, że ta gonitwa za perfekcjonizmem prowadzi najczęściej do stresu. Stresu, który sama sobie fundujesz.

Zamiast skupiać się, na tym, żeby było idealnie, daj sobie przestrzeń do tego, żeby było w niektórych obszarach PO PROSTU akceptowalnie. Wtedy będziesz spokojniejsza i milsza w obyciu.

Ponownie zabrudzona przez dzieci podłoga, nie wywoła w Tobie już wtedy frustracji i nie doprowadzi do wydobycia się z Ciebie złości w postaci krzyku:

Wynocha z kuchni, tu się sprząta!!!

Pamiętaj masz wybór, albo będziesz się stresować, że coś jest nie po Twojej myśli albo wrzucisz na duży luuuuuuuuz i zaakceptujesz, fakt, że życie z dziećmi wygląda nieco inaczej.

MASZ ZA DUŻE WYMAGANIA

Czasem od swojego szkraba wymagasz za wiele. Możesz go np. uczyć porządku, odnoszenia po sobie talerza czy składania łóżka, ale nie wymagaj, że będzie robił te wszystkie rzeczy samodzielnie, od razu i w dodatku dobrze. Dzieci szybko przyswajają i wszystkiego mogą się nauczyć. Ale niektóre rzeczy zajmą im więcej czasu, a w niektórych przypadkach będą potrzebowały Twojej pomocy (szczególnie na początku) – np. ścielenie łóżka.

Gdy czasem widziałam efekty sprzątania Ignasia w swoim pokoju, szlag mnie trafiał. Bo jak można wszystko, co było na podłodze, wrzucić „ot tak” do szafki, nie układając!!!!

W odpowiedzi słyszałam: „No, ale przecież prosiłaś, żeby sprzątnąć wszystko z podłogi, więc to zrobiłem.

No właśnie, matka sama sobie winna:P

Więc zanim zareagujesz agresywnie, najpierw zastanów się, czy aby na pewno, powinnaś od dziecka wymagać tego, o co je właśnie poprosiłaś.

BIERZESZ WSZYSTKO DO SIEBIE

„Nie kocham Cię”

„Chcę się wyprowadzić”

„Inne dzieci mają fajniejszych rodziców”

Tak, to wszystko już zdążyło spaść na moje uszy, choć Ignaś ma dopiero 6 lat. Gdy to słyszę jest mi przepotwornie przykro. Bo wiem, że robię, co mogę, żeby było dobrze, a tu moje dziecko podsumowuje wszystko jednym zdaniem. Zdaniem, które trafia prosto w serducho. Zdaniem, które rani, ale i też wywołuje agresję.

Bo myślisz sobie: „ja tu kurczę skaczę koło Ciebie, jak zając wokół marchewki, a Ty, tak mi się odwdzięczasz?

Ważne, żeby zrozumieć, że dzieci mówiąc takie rzeczy, wcale tak nie myślą. Działają tak, gdy np. próbują coś wynegocjować. Używają haseł zasłyszanych w przedszkolu czy szkole i myślą, że mają moc. Później najczęściej przepraszają, wtulają się i bardzo tego żałują.

Dlatego zanim zareagujesz, przetłumacz sobie, że to nic nie znaczy. Weźmiesz to wtedy z łatwością na klatę, uśmiechniesz się i co najważniejsze nie będziesz krzyczeć.

Co teraz?

Teraz gdy znasz źródła złości, możesz starać się zaradzić wszelkim krzykliwym sytuacjom. Sprawa niełatwa, bo wymaga od Ciebie pracy samej ze sobą. Zrozumienia, ale i przewidzenia pewnych sytuacji. A potem zapobiegania.

Powinnaś się zastanowić, co tak naprawdę Cię złości i dlaczego. Może wystarczy, że będziesz się wysypiać albo odpuścisz pewne wymagania. Zlokalizuj swoje źródło i zastanów się, co możesz zmienić.

To, że stajemy się rodzicami nie oznacza, że wiemy wszystko i na wszystko potrafimy reagować. Rodzicielstwo to tak jakby narodzić się na nowo i na nowo poznawać samego siebie. Nie wiń się za to, że krzyczałaś. Było minęło. Nikt nie jest idealny . Teraz zaparz sobie herbatkę i zastanów się, co zrobić, żeby tego nie robić;)

No, ale co gdy, nie zadziałasz prewencyjnie i znowu znajdziesz się w sytuacji, gdy krew zaczyna Ci szybciej pulsować, policzki stają się czerwone, a gardło szykuje się do wydania możliwie jak najwyższego tonu….

O tym już w przyszłym tygodniu!

Pozdrawiam Cię serdzecznie

Twoja Gee

fot:  Mr Blacksheep Photography


Głęboko wierzę w to, że kluczem do szczęśliwego macierzyństwa jest przede wszystkim szczęśliwa i spełniona mama. Wiem też, jak ciężko jest nam mamom wygenerować chwilę dla siebie. Dlatego przygotowałam dla Ciebie serię maili, w których opisuję moje sposoby na to aby w ciągu dnia pełnego obowiązków i wyzwań nie zapomnieć o sobie.

Po przeczytaniu maili:

  • Z łatwością wygenerujesz chwilę dla siebie
  • Nauczysz swoją rodzinę, że każdy ma swoje potrzeby i każdy potrzebuje czasu tylko i wyłącznie dla siebie. Nawet MAMA!
  • Twoje życie będzie bardziej poukładane i spokojniejsze
  • Ograniczysz elementy zaskoczenia, które w łatwy sposób dezorganizują Ci dzień
  • Dzieci widząc spokojniejszą mamę, same będą spokojniejsze i szczęśliwsze.

Zapisz się poniżej, a otrzymasz pierwszego maila już dziś!

You may also like

5 Comments

  1. Bardzo ważny temat. To jak się zachowujemy jest zdeterminowane wieloma czynnikami. W rodzicielstwie jest to zwykle zmęczenie. Ale tak jak napisałaś to jest miecz obosieczny i chyba każdy rodzic widzi jak to “lusterko” działa. Mówisz coś w złości a za dwa dni słyszysz to samo z ust swojego malucha i zastanawiasz się skąd ono to wzięło…
    Właśnie jestem na treningu w pracy i od jakiegoś czasu wszystko staram się przekładać na parenting. Bardzo pocne jest zdanie sobie sprawy, że w każdej sytuacji mamy wybór:
    Stymulus (sytuacja) -> Wolność podejmowania decyzji i reakcji na daną sytuację -> Reakcja
    Łatwe nie jest 🙂

    1. Masz absolutną rację, zawsze mamy wybór. Musimy sobie to tylko uświadomić i pracować nad sobą. Często kształcimy się jak radzić sobie ze złością w pracy itd, a zapominamy, że dotyczy to również domowych warunków. Jasne łatwe nie jest, ale wybór należy do nas. To my kształtujemy te małe istotki, pytanie jakie chcemy żeby nasze zachowanie miało na nich wpływ. Dziękuję Ci za ten komentarz:)

  2. Też kiedyś miewałam nerwowe poranki, dla których jedynym rozwiązaniem był- tak mi się zdawało – krzyk. Ale nauczyłam się nad tym panować – napisałam nawet na ten temat artykuł, który nazwałam: Spokojny poranek matki czworga dzieci 🙂
    I masz zupełną rację. Nasze krzyki, złość, brak opanowania wynikają z przemęczenia, niewyspania, zbyt dużej ilości obowiązków, a zbyt małej ilości odpoczynku. To ważne, by to odkryć i próbować zmienić. Pozdrawiam 🙂

    1. Świetnie, podeślij proszę link, chętnie przeczytam:)Bardzo ciekawe z perspektywy matki czworga dziec. Ja opanowałam dwójkę, czworo to musi być już kosmos. Podziwiam:)
      Warto zdać sobie sprawę z tego, ze często problem leży w nas samych a w nie w dzieciach, czyli praca, praca i jeszcze raz praca na sobą:) Dziękuję ci za ten komentarz:)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *